Hoofdsponsor
Gastinstelling
Mediapartner
Advertenties
Frank van de Goot, forensisch patholoog
Geen strak pak, stropdas, gepoetste schoenen en hoogdravend taalgebruik, maar zwart haar met een blonde pluk, kisten, een broek-met-van-die-zakken-aan-de-zijkant en fonkelende ogen. Ik ben op bezoek bij Frank van de Goot, Gerechtelijk Patholoog aan het Nederlands Forensisch instituut (NFI) en Klinisch Patholoog aan de Vrije Universiteit (VU) van Amsterdam. Maar hoe is dit markante figuur zover gekomen?
“Ik ben begonnen op de mavo, maar daar vonden ze me niet lief. Mij werd vriendelijk verzocht iets anders te gaan doen en ik ben op de LTS terechtgekomen. Toen ik een keer naar een MBO voorlichtingsdag ging, stond daar een standje waar werd gezegd: “Dit doet een cyto-histologisch analist.” Gewoon het werken met organen, een beetje labwerk - vond ik leuk. Ze hadden daar ergens een runderhart staan, dat vond ik gewoon echt fascinerend. Zo kreeg ik het idee: Forensisch Patholoog, wat leuk. Toen zei mijn klassenleraar op de LTS: “Vent je bent hartstikke gek, daar ben je nog tenminste 25 jaar mee bezig!” Het waren er 22 …
Maar 25 jaar, schrok dat niet af?
Mijn gedachte was, dat is te doen. Tja, die eerste meter van een lange weg, is een lange weg min 1 meter. Binnen een week tijd wist ik precies wat er allemaal nodig was. Zo kwam ik op de laboratoriumschool terecht, daar richting medisch en specialisatie cyto-histologisch. Daarna in één keer doorgedenderd: propedeusejaar HBO in Nijmegen, 4 jaar geneeskunde aan de VU, 2 jaar co-schappen. Je moest toen nog ten minste 6 keer gepromoveerd zijn voordat je überhaupt in aanmerking kwam voor pathologie, daarom ben ik naar Duitsland gegaan. Ik ben gewoon gaan rondschrijven en zo kwam ik in Frankfurt terecht. De professor daar zei: “Volgens mij is het illegaal, maar kom maar!” Daar heb ik het grootste deel van alle benodigde modules doorlopen.
Tijdens mijn opleiding daar in Duitsland werd ik gebeld door een medewerker van het NFI of ik geen interesse had om eens naar Nederland te komen. Toen had ik zo van: “Wat een leuke positie!” Uiteindelijk vijf jaar pathologie aan de VU gedaan. Laatste twee jaar daarvan met grote regelmaat al bij het NFI: Gewoon meedraaien, meedraaien, ervaring opdoen. En dan na 5 jaar word je losgelaten en ga je bij het NFI nog een keer drie jaar in opleiding voor alle randvoorwaarden, criminalistiek, recht, rechtbanktraining, de hele reutemeteut aan wat er allemaal aan forensische protocollen omheen zit. Dan krijg je je beëdiging in het hof in Arnhem, een grote stempel op je voorhoofd en dan moet je het zelf gaan doen.
Heb je nooit getwijfeld of dit wel is wat je wilde?
Of ik pathologie echt wel leuk vond? Ongeveer 3 milliseconden. Maar natuurlijk waren er weleens twijfels. Het belangrijkste keuzemoment was na het MLO: Het aannemen van een baan versus doorstuderen, dus een volledig inkomen versus een beurs. Dat was verdomd verleidelijk. En dat terwijl iedereen zei: “Je bent hartstikke gek, dat red je toch niet!” Ik weet nu waarom ik dit gedaan heb.
Verder is er een heel groot keuzemoment geweest of ik terug zou komen uit Duitsland. Je hebt in het Duits toch nooit die spitsvondigheden die je gewoon in je eigen taal hebt. Dat gemak waarmee je hier gewoon op rechtbanken kan spreken, ja, in Duitsland ben je verdomd blij met je secretaresses om dat juridisch Duits een beetje op orde te krijgen. Daarom koos ik om terug te komen. En nu na 22 jaar werk ik dus bij het NFI.
Wil je weten wat Frank van de Goot precies doet? Bezoek dan zijn presentatie tijdens Lab Career Event.
